Leerkrachten, het zijn net mensen!

Toen ik mijn eerste stage liep in een kleuterklas, kreeg ik te horen dat het leven van een leerkracht bestond uit toneelspelen, toneelspelen en nog meer toneelspelen. Tijdens het bespreken van een leerling, die mijn hart had geraakt, deelde mijn toenmalige mentor vrolijk mee: “Je moet je de verhalen van de kinderen niet zo aantrekken, zie het als één groot toneelstuk. Je leeft mee en verplaatst je in het kind, maar nooit volledig. Je moet een rol spelen, je bent niet echt boos of verdrietig, maar je speelt boos en verdrietig. Zo kunnen ze je nooit echt raken.”

Als vrij eigenwijze pabo 1 stagiaire vond ik dit een bizarre uitspraak. Hoezo moet ik er voor zorgen dat kinderen me niet raken? Waarom zou ik een rol moeten spelen? Ik had me toch zeker niet aangemeld voor vier jaar toneelschool. Ik werd leerkracht, zou de kinderen coachen, werd een pedagoog en zou het vertrouwen krijgen van de leerlingen die ik dag in, dag uit zou ontvangen in mijn lokaal. Mijn klas zou een veilige haven zijn, een plaats waar je jezelf kon zijn, waar emoties gezien mochten worden en waar ik absoluut geen rol ging spelen. ‘Je zult zien,’ ging mijn mentor verder: ‘leerkrachten die zich echt met hart en ziel geven, lopen het meeste risico op een burn-out. Je houdt het gewoon niet vol om 100% jezelf te zijn in een lokaal met 30 kinderen.’

Wat een visie. Verward fietste ik die middag naar huis en, echt waar, ik rondde deze stage af met een onvoldoende met als commentaar: je bent teveel jezelf.

De jaren daarna liep ik met veel plezier stage in andere klassen en veroverde de bovenbouw mijn hart. Wat een heerlijke kinderen, wat een mooie fase van het leven en wat zijn ze lekker eerlijk. Vier jaar later haalde ik mijn diploma, ging invallen (Ongelooflijk maar waar; er was een overschot aan leerkrachten..), kreeg een voorlopig contract, een vast contract en uiteindelijk ook: mijn echte eigen klas. Ik richtte het lokaal in zoals ik het wilde. Open, vrolijk, veel groen en veel knutselwerken aan de muur. Een lokaal waar mijn leerlingen, die ik inmiddels ‘mijn kinderen’ noemde, zich thuis konden voelen. Ik gaf mijn hart, gaf mezelf en had heel veel plezier in mijn werk. Hoe kon het dan toch gebeuren dat ik na een paar jaar werken keihard tegen de lamp aan liep? De woorden van mijn eerste kleutermentor dreunde bijna dagelijks door mijn hoofd: “Je houdt het gewoon niet vol om 100% jezelf te zijn in een lokaal met 30 kinderen..”. Had ze gelijk? Had ik teveel van mezelf gegeven?

Ja, ik had teveel gegeven, maar niet op de manier zoals mijn mentor bedoelde. Ik was mezelf kwijtgeraakt, speelde een rol. Mijn beroep was niet juf, mijn identiteit was juf. Vijf dagen per week werd ik immers zo genoemd. Loslaten was lastig, ik moest er voor de kinderen zijn, ik hield alle ballen omhoog, want ik kon de wereld aan. Ik vergat aan mezelf te denken, om af en toe te gaan zitten, om nee te zeggen. Ik speelde een rol en juist daarom liep ik vast.

Ik denk dat leerkrachten allemaal een bepaald soort passie voor hun beroep hebben waarin ze zichzelf regelmatig verliezen. Het percentage burn-outs onder leerkrachten (1 op de 5, CBS) is al jaren bizar hoog. Door al die passie vergeten we soms onszelf te zijn. Onze grenzen aan te geven ‘want het moet nu eenmaal gebeuren’. Stop met het voorbij lopen van jezelf. Blijf puur. Deel met je klas, zeg nee, laat zien dat niet alles wat we doen lukt, ook leerkrachten maken fouten en wat dat laatste betreft werken wij met de meest mooie wezens op aarde. Kinderen zijn verschrikkelijk eerlijk. Ze voelen veel aan zeggen wat ze denken. Afgelopen week nog, druk bezig met de rekeninstructie werd ik onderbroken door een leerling: “Juf, misschien moet je eerst vragen of iemand wel uitleg wil want volgens mij snapt iedereen het al”. Oh, oké. Dit bleek het geval. Door deze onverwachte, maar zeer terechte, opmerking liet mijn gezicht blijkbaar merken dat ik even niet meer wist wat ik moest doen. Waarop een ander kind zei: ‘Ga gewoon even zitten en drink je koffie op, straks is die weer koud’.

De les die ik hier uit haalde? Ik (en jij!) hoef(t) niet heel de dag als een vrolijke, energieke leerkracht voor de klas te staan, sterker nog; ik denk niet eens dat ik dat zou kunnen. Waarom probeer ik dan zo krampachtig mijn leerlingen het beeld van de ik-kan-alles-aan-en-ben-nooit-ziek-want-daar-heb-ik-geen-tijd-voor-leerkracht mee te geven? Is het niet veel fijner om te delen dat je even niet zo lekker geslapen hebt, dat je het even niet meer weet, dat je die moeilijke breuken-som zelf ook even niet begrijpt. We zijn niet perfect, we hoeven niet perfect te zijn, we kúnnen niet perfect zijn. Stop met het voorbij lopen van jezelf. Ga gewoon even zitten en drink je koffie (of thee). We zijn tenslotte net mensen!

Els Maarleveld
(Juf groep 7/8)

Reacties (2)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van alle nieuwe producten en acties!

Hoe je in contact kunt komen met ons

E-mail

Stuur ons een email: info@meesenco.nl

Whatsapp

Stuur ons een WhatsApp bericht: 06 39 43 24 20

Facebook chat

Stuur ons een bericht op: Facebook

9
- Lierde - 2019-04-19 01:39:35
- veel aanbod. - prima kwaliteit t shirt.
- Dongen - 2019-04-17 21:52:55
Bestellen had vertraging maar kijken met je mee waar het pakket is. Krijg toch korting ondanks dat je niet aan het officiële aantal komt voor de korting.
- Sittard - 2019-04-16 09:55:57
1330 klanten waarderen ons gemiddeld met een 9/10