Juf in Zweden ; waar een kind weer kind kan zijn.

Als klein meisje droomde ik ervan om juf te zijn. Ik zette mijn zusjes op een stoel voor me, maakte werkbladen voor ze die ze mochten maken en uit school zat ik het liefst aan mijn knutseltafeltje in de hoek van de woonkamer om mijn creativiteit de vrije loop te laten. Mijn ouders hebben dit deel van mij altijd aangemoedigd. Na een korte omweg via de opleiding Journalistiek, besefte ik me al snel dat ik toch echt juf wilde worden, en wel kleuterjuf. Waarom? Omdat ik daar zo lekker mijn creativiteit in kwijt zou kunnen en ik het heerlijk vind om in simpele taal dingen uit te leggen aan degene die vaak nog simpelere taal gebruiken.

Toen leerde ik mijn man kennen en maakte ik kennis met het land waar hij zo weg van was; Zweden. We kregen langzamerhand het verlangen om op den duur daarheen te emigreren en ik begon me daarbij ook af te vragen hoe dat ‘juf zijn in Zweden’ er eigenlijk uit zou zien. Met wat Googlen kom je er al snel achter dat veel mensen echt te spreken zijn over het onderwijssysteem in Zweden. Met name voor de jonge kinderen is er veel ruimte voor spelend leren en veel buiten- en natuuronderwijs.

Nadat ik de PABO had afgerond en ik een paar jaar werkte, kwam ik in contact met een Nederlandse juf die naar Zweden was geëmigreerd. Onze jaarlijkse zomertrip naar Zweden ging dat jaar onder andere naar de plek waar zij juf was op een kleine afgelegen dorpsschool. Ze was eigenlijk niet heel erg te spreken over het Zweedse onderwijs in de zin van hoe modern ze waren en leerkrachten de mogelijkheid hadden om nieuwe dingen in te brengen en aan te pakken. Nadat ik daar was geweest had ik totaal geen motivatie meer om juf te worden in Zweden. Ik voelde de frustratie ter plekke al in me naar boven komen dat ik daar absoluut niet zo functioneren als impulsief creatieve kleuterjuf die spontaan het klaslokaal wil omgooien zo nu en dan.

Onze droom om te emigreren bleef echter kriebelen en na 10 jaar hebben we uiteindelijk in juni 2018 de stap gemaakt naar Zweden. We hadden de taal al wat geleerd via de Volksuniversiteit en ik had op een bijzondere manier een baan aangeboden gekregen als ‘förskollärare’ op een peuterkleuterschool in Göteborg. Toch juf? Ja! Toen ik mijn tweede gesprek had en de kleinschalige school zag was ik om. Ik zou een groep hebben van 16 kinderen in de leeftijd van 1 tot en met 5 jaar en dit samen doen met twee andere pedagogen. Wekelijkse bezoekjes aan het bos, af en toe een museum of een grote speeltuin in de stad, werken in groepjes van 5 kinderen, hoeken inrichten op thema en interesse volgen van de kinderen als leidraad, waren dingen die heel normaal waren. Wat mijn specifieke functie precies inhield wist ik eigenlijk niet, maar ik wist en zag dat ik hier in ieder geval wèl echt mijn ei kwijt kon.

Toen ik eenmaal begon merkte ik al snel dat een dag op het werk er totaal anders aan toe ging dan een schooldag als kleuterjuf van een combigroep 1/2 met ongeveer 25 kinderen. Niet alleen hadden we minder kinderen, maar ik zat opeens veel vaker met de kinderen te spelen en had de ruimte om hun spel aan te grijpen om leermomenten te creëren. Voorheen dook ik vaak snel achter mijn computer als het rustig was in de klas om dat momentje te pakken om ParnasSys bij te werken. Toen ik echter vroeg naar het leerlingvolgsysteem, moest ik uitleggen wat dat was. “Nee, dat doen wij hier niet. Dat mag niet eens! We mogen de ontwikkeling van de kinderen niet vastleggen in een vooraf opgesteld ontwikkelprofiel. Ieder kind heeft zijn eigen manier van ontwikkelen en neemt zijn eigen tijd. Dat is niet vast te leggen.” Ik kon mijn oren niet geloven, zei de directrice dat nu echt? Zo ontdekte ik gaandeweg steeds meer mijn nieuwe functie met andere manieren van omgaan met de ontwikkeling van kinderen. Daarnaast bleek ik een soort teamleider te zijn voor de andere pedagogen, die wel ervaring hadden, maar geen pedagogische opleiding. Van mij werd verwacht dat ik de pedagogische verantwoordelijkheid voor de hele groep had en dat ik het andere personeel begeleidde om hen te leren te kijken als pedagoog. Wow, dat was wel even anders, maar ontzettend uitdagend.

Aangezien ik zoveel ontdek en echt geniet van mijn nieuwe baan waarin ik volledig mezelf kan zijn, ben ik begonnen met een Instragram-account genaamd: mammafroken.nanne. Waarin ik van alles deel over mijn proces, mijn genietmomentjes, inspiratie deel over activiteiten en waarin ik laat zien hoeveel je kinderen kan leren terwijl je buitenlessen doet. Zin om een kijkje te nemen?! Ik zie je daar!

Hälsningar från Hananjah, en förskollärare i hjärtat

Hananjah Heining
(Kleuterjuf in Zweden)
Instagram: mammafroken.nanne

Emigreren, Göteborg, Kleuterjuf, onderwijs, Passie, Vrijheid, Zweden

Comment

  • Trots op je, lief nichtje! Leuke blog van een positief mens en een prachtige mamma-juf. Ze mogen blij zijn met jouw motivatie en doorzettingsvermogen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meld je aan voor onze nieuwsbrief

En blijf op de hoogte van alle nieuwe producten en acties!

© 2019 MEES&CO, All Rights Reserved.